แท๊กซี่สีม่วง

บางวัน ก็เป็นวันที่ใจซบเซา
เป็นวันที่เศร้า เหงาไปเองคนเดียว
อะไร ๆมันไม่ได้ดั่งใจเลยซักอย่าง
ถึงแม้ว่าจะบอกให้ใจตัวเองไม่ให้คาดหวัง
แต่สุดท้าย มันก็อดหวังขึ้นมาไม่ได้อยู่ดี
เราไม่ควรที่จะตั้งความหวังอะไรเลยอย่างนั้นรึเปล่า

บางครั้งก็ให้อย่างไม่ได้อยากได้อะไรกลับมา
แต่บางครั้ง ก็อยากได้รับอะไรๆ เท่าที่เราให้ไป

ไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้เลย
อยากจะรัก อยากจะทำให้ แบบไม่หวังอะไรเลยจริง ๆ

ไม่ชอบตัวเองที่เป้นแบบนี้เลย
ไม่ใช่ความผิดของใครเลย แต่เป็นความผิดของฉันเองจริง ๆ

อยากจะได้รับรู้ ว่าเธอยังคิดถึงกันอยู่ แม้เวลาไม่ได้อยู่ด้วยกัน
อยากให้แสดงออกมา ว่าเราไม่ได้ห่างกัน

อยากให้เธอยอมรับความงอแงบ้าบอของเรา
และอยากให้เธอยอมรับว่าเรากำลังเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นเพื่อเธอ

สุดท้าย...ฉันคู่ควรที่เธอจะรักรึเปล่านะ
สุดท้าย...ฉันคู่ควรที่จะถูกใครรักรึเปล่า

วันที่ใจซบเซา
แล้วก็บ้าบอไปตามประสา

อยากให้เข้าใจ
ปล่อยมันผ่านไป
แล้วก็รักฉันให้มากขึ้น
ก็เท่านั้นเอง

วันนี้ไม่ได้เจอเธอ
สิ่งเดียวที่ทำให้ดีใจขึ้นมาหน่อย
คือการได้นั่งรถแท๊กซี่สีม่วงกลับบ้าน

แท๊กซี่สีม่วงดีจริง ๆ ด้วย
คนขับเป็นคุณลุงผมขาวยาวมัดรวบไว้ข้างหลัง
ฟังเพลงยุคซิกส์ตี้ และเข้าวัดเข้าวา
ได้รับหนังสือสวดมนต์หนึ่งเล่ม

อย่างน้อยวันนี้ไม่มีเธอ
แต่ก็มีคุณลุงแท๊กซี่สีม่วง
ก็ยังดี...