หญิงสาวผู้หวาดกลัวความสุข

หญิงสาวผู้หวาดกลัวความสุข : โยชิโมโตะ บานานา

อ่านเรื่องนี้จบมาตั้งนานแล้วล่ะ แต่หลายครั้ง ที่ฉันคิดถึงผุ้หญิงคนนี้

ผู้หญิงคนนี้พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ตัวเองไม่ความสุข ไม่ใช่ว่าเธอชอบความทุกข์ เป็นซาดิสม์ หรืออะไร
แต่เธอคิดว่าเธอไม่สมควรที่จะมีความสุขเพราะเธอได้ทำอะไรบางอย่างลงไป
บางอย่างที่ถ้าบอกใครไป ทุกคนคงบอกว่า จะบ้าเรอะ!

ครุ่นคิด...

ฉันเป็นแบบผุ้หญิงงคนนี้รึเปล่า
ฉันวิ่งหนีความสุขรึเปล่า หรือว่าฉันอาจจะเคยชินกับการที่จะมีความทุกข์มากเกินไป

งืม...คิดมากเกินไป

คงเป็นแบบที่หัวหน้าหมู่บอก..คิดมากเกินไปแล้วน้ำริน

(อ๊ะ งานเข้าา แอบกลับไปทำงานก่อน)

เวลาแห่งชิวิต คือกระแสธารอันเชี่ยวกราก
มันไหลถาโถมเราไป แรง และเร็ว จนบางครั้งเราไม่ทันตั้งตัว
ชีวิตผ่านอะไรมาบ้าง บางทีก็ลืมไป
ชีวิต พบใครมาบ้าง บางทีก็อยากลบไป
วันข้างหน้าอะไรจะไหลมากระทบ
จะได้พบกับใครใหม่ ๆ
สายน้ำไม่เคยเปิดเผย
สิ่งที่ทำได้ คือ รู้สึก
รู้สึกในทุก ๆ ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาอย่างมีสติ
รู้สึก และปล่อยมันไป
ทั้งความรู้สึกที่ดี และไม่ดี
ทุก ๆ ครั้งที่สิ่งไม่ดีผ่านเข้ามา เรารู้ว่าแล้วมันก็จะผ่านไป
และเมื่อสิ่งดี ๆ ผ่านมา เราก็รู้ว่ามันก็มีวันที่จะผ่านไปเช่นเดียวกัน
เพราะฉะนั้น เราจะได้อะไรล่ะ
.....
ก็ความรู้สึกแห่งปัจจุบันไง
มีความสุขกับสายน้ำเย็นที่ผ่านเข้ามาเถอะ
.................
1. แอบมาแปลกแฮะ มาเป็นความเพ้อพก ตอนนี้ก็ทำงานเรื่อยๆ เหนื่อยบ้าง เครียดบ้าง แต่ก็สนุกดี แปลงานไปก็อนาถใจไป
โถ..ชีวิตคน เพื่อเงิน จะทำอะไรก็ได้ ทำให้ตั้งคำถามว่า อะไรคือความเป็นมนุษย์ พอคิดว่า มันอยู่ที่การเลือก แล้วเราจะมีสิทธิ์อะไรไปบอกว่าสิ่ง
ที่เค้าเลือกมันผิด

2. คนเราชอบบอกว่า ชอบคนนั้นคนนี้ อย่างไม่มีเหตุผล จริง ๆ แล้วมันมีเหตุผล ที่เราอาจจะอธิบายออกมาไม่ได้เป็นคำพูด แต่จริง ๆ แล้วมันมีแหละ
ต้องมี เช่น ชอบเวลาเธอกระพริบตาถี่ๆ สองที หรือว่า ชอบตอนที่เธอทำของตกแล้วก้มลงเก็บแล้วเงยหน้าขึ้นมา 80 องศา
อะไงมันก็ต้องมี

3. ความรู้สจักพอ และพอใจในสิ่งที่มีอยู่ เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด และเป็นสิ่งที่ทำได้ยากที่สุดเช่นกัน

4.งานเลิกแล้ว 555 หนีไปหาซือจ่าง เอาเงินไปให้มันยืมดีกว่า

การอัพไดแบบมองไม่เห็น

เปิดหน้าแรกของบล๊อกไม่ได้ แต่อัพไดได้
กรรมจริง ๆ
อ่านคอมเม้นก็ไม่เห็น
อยากเขียนเรื่องการเริ่มต้นทำงาน
แต่พอเปิดดูไม่ได้เลยขี้เกียจเขียนเลย